Szalona kuchnia - przygoda dla podniebienia

Jeśli muchy serowe zaczęły już składać jaja w kręgu sera, jest to właściwie znak, że nie należy go już jeść. Jednak w przypadku sardyńskiego casu marzu mają one ważne zadanie: uszlachetniają pecorino. Uważa się go za dojrzały dopiero wtedy, gdy larwy zjedzą już dużą część sera. Przekształcają ser poprzez trawienie. Ser nabiera mocnego smaku i staje się miękki i smarowny. Casu Marzu podawany jest z czerwonym winem, płaskim chlebem i żywymi larwami. Są one również częścią doznań smakowych. Produkcja i dystrybucja zostały zakazane na mocy prawa UE od 2005 roku. Niektórzy producenci pracują nad higienicznie bezpieczną produkcją, ale larwy połknięte żywcem mogą powodować pewne uszkodzenia ciała. Ponieważ niektóre larwy są odporne na działanie kwasu żołądkowego, mogą atakować błony śluzowe żołądka i jelit. Rezultat: nudności, wymioty, ból, krwawa biegunka. Zamykanie oczu i szybkie połykanie nie jest więc rozwiązaniem. Casu marzu i jego mieszkańcy muszą być dobrze przeżuwani - lub można je rozsmarować na chlebie jako pastę z przetworzonego sera i larw.

Surströmming nie jest obcy światu, ponieważ większość ludzi słyszała o legendarnej śmierdzącej rybie ze Szwecji, która jest dostępna w małej, okrągłej puszce. Śledź wschodni marynowany w solance jest fermentowany przez bakterie kwasu mlekowego. Około miesiąca przed "premierą Surströmming", czyli rozpoczęciem sezonu, ryba jest pakowana do puszek, w których trwa proces fermentacji. Powoduje to wybrzuszenie podstawy i wieczka puszki. Ta metoda przygotowania nadaje rybie własny, bardzo silny zapach, który dla wielu osób jest nie do zniesienia. Nawiasem mówiąc, transport puszek z surströmmingiem jest wyraźnie zabroniony podczas niektórych lotów lotniczych ze względu na obawy dotyczące ryzyka wybuchu - chociaż dumni Szwedzi twierdzą, że surströmming nie może wybuchnąć.

W Azji jest drogim przysmakiem, ale jego zapach budzi strach na całym świecie. Kłujący owoc duriana jest znany jako "królowa owoców", ponieważ jest tak zdrowy i pyszny, ale jest również znany jako "owoc wymiocin", ponieważ śmierdzi. Rośnie na drzewach, głównie w Tajlandii, Malezji i Indonezji, i jest przetwarzany na dżemy, ciasta, lody, soki i curry. Jego kremowy, słodki miąższ jest kuszący. Jednak turyści-śmiałkowie wielokrotnie oblewają test duriana: mówi się, że konieczne są trzy próby, aby pokonać odruch wymiotny i delektować się smakiem. Podczas procesu dojrzewania z aminokwasu metioniny powstają związki siarki - chemicznie bardzo zbliżone do nieświeżego oddechu, tylko gorsze. Paskudne jest to, że nawet niskie stężenia rozprzestrzeniają zapach zgniłej cebuli i zgniłych jaj daleko i szeroko. Gdziekolwiek pojawi się owoc, pachnie kłopotami. Nie podróżuje transportem publicznym (transport zabroniony), samoloty zostały już ewakuowane z jego powodu, a w Schweinfurcie wywołał alarm chemiczny: Na miejscu pojawiła się policja, straż pożarna i karetka pogotowia. Wszystkich 60 pracowników poczty wybiegło na zewnątrz z powodu nieznośnego zapachu w całym budynku, a sześciu zostało zabranych do szpitala jako środek ostrożności. Służby ratunkowe ostatecznie znalazły paczkę zawierającą 4 duriany.